J@04: จากชูบีดูบาร์ สู่ห้องฉุกเฉิน รพ.นนทเวช
posted on 06 Apr 2011 19:21 by jerrieเมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เหล่าหมู่นกกระเต็นและ BFF ได้นัดรวมตัวกันที่ร้านชูบีดูบาร์ที่เดิมคับ ... ตัวป๋มเองไปถึงด้วยอาการปวดหัวอย่างหนัก โดยไม่รู้สาเหตุ พอเจอหน้าเพื่อนๆ ก็เลยขอยาแก้ปวดกิน ...
แหม่ม มี Advil ยาแก้ปวดจากเมกา ที่ใช้ดีมาก และไม่มีผลกับเหล้า (แหม...สรรพคุณอันนี้เด็ดจริงๆ) ป๋มจึงขอกินไป 2 เม็ด
ตัวป๋มเอง รู้ว่าตัวเองแพ้ยา Brufen แต่นึกว่ามันเป็นชื่อยาชนิดหนึ่ง เหมือน พารา หรือแอสไพริน แต่ไม่รู้จริงๆว่า เจ้า Brufen ที่ป๋มแพ้เนี่ยมันเป็นส่วนประกอบของยา ที่มักจะมีอยู่ในยาแก้ปวด และยาแก้อักเสบหลายยี่ห้อ รวมทั้งอยู่ในเจ้า Advil นี่ด้วย
กินยาไปตอนสองทุ่มครึ่ง พอห้าทุ่มครึ่ง ป๋มเกิดอาการคันที่ตา นึกว่าลมหรือไม่ก็ขนตาเข้าตา ขยี้ตาอยู่หลายหน จนคว้ากระจกของพี่รินมาส่อง ก็พบว่าตัวเองตาบวมจนเกือบปิดแล้ว ... นึกรู้ทันทีเพราะอาการนี้เคยเจอมาก่อน เลยประกาศกร้าวกลางวงเหล้าว่า
"กุแพ้ยาว่ะ ไปโรงบาลก่อนนะ"
เหล่าบรรดากระเต็นทั้งหลาย ต่างพากันหยุดกึก วางแก้วเหล้า แล้วเช็คบิลทันที ... พี่ติ๊บเป็นคนขับรถป๋ม พาไปนนทเวชเพราะตอนนั้นป๋มเริ่มลืมตาไม่ขึ้น มองทางไม่ค่อยเห็นแล้ว ...
เข้าไปนั่งในห้องฉุกเฉินได้ไม่นาน กำลังต่อรองกะหมอว่าไม่อยากแอทมิด เพราะรุ่งขึ้นมีงานสำคัญมาก ... ป๋มก็รู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ค่อยสะดวก จุกๆที่ลำคอ จนต้องให้อ๊อกซิเจน ... นั่นล่ะคับ ป๋มถึงยอมจำนนแอทมิด
ระหว่างนั้น เหล่ากระเต็นและ BFF ก็พากันมายืนเป็นกำลังใจให้ถึงในห้องฉุกเฉินกันครบทุกคน รุมล้อมเตียงป๋ม พูดคุย ถ่ายรูป ปล่อยมุข ขำ และหัวเราะ ... และเหล่านี้คือบางประโยคที่ป๋มจำได้ (ในขณะที่ตาปิดลืมตาไม่ขึ้น หายใจไม่สะดวก คอตันพูดไม่ออก ไม่มีเสียง ในจมูกมีท่ออ๊อกซิเจน แขนมีสายน้ำเกลือ และโดนฉีดยาแก้แพ้จนสลึมสลือ) ...
((((ก่อนอ่าน โปรดระลึกไว้ว่า ที่นี่คือห้องฉุกเฉินของ รพ.นนทเวช เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ รอบๆตัวมีคนไข้อื่นที่ป่วย เจ็บ แบบฉุกเฉินเต็มไปหมด))))
กระเต็น&BFF: ขนคิ้วพี่กุน่าถอนจังว่ะ อิอิอิ
กระเต็น&BFF: นี่ขนาดตาบวมปูดจนปิด พี่กุยังหล่อเลยนะเนี่ย 5555
กระเต็น&BFF: พี่บีย์ พยายามกระดิกนิ้วไว้นะ ที่วัดอ๊อกซิเจนมันหนีบนิ้วสำคัญอยู่ เด๋วมันจะตาย 5555
กระเต็น&BFF: อากาศมันหนาวเนอะ เราดึงผ้ามาคลุมหน้าพี่บีย์เอาไว้ดีป่าววะ 555 (อันนี้ใครพูดวะ สารภาพมาเด๋วนี้นะ แสรดดดดดด)
กระเต็น&BFF: ถ่ายรูปกับพี่บีย์ไว้เป็นที่ระลึกดีกว่าพวกเรา เด๋วกุจะเอาลงเฟสบุค แท็คพี่บีย์ด้วย 5555
กระเต็น&BFF: เฮ้ย แล้วห้องที่พี่รอจะเข้าเนี่ย มันมีผ้าห่มให้ป่าววะ แต่น่าจะมีนะเพราะเราขอแบบค้างคืนนี่หว่า ไม่ใช่ชั่วคราว 5555
กระเต็น&BFF: เฮ้ย เค้าจะว่าเราหรือป่าววะที่พวกเราเสียงดัง แต่ถ้าเค้าบอกว่าให้ญาติออกไปรอข้างนอกพวกเราก็ไม่เป็นไร เพราะพวกเราไม่ใช่ญาติ 5555
กระเต็น&BFF: พอพี่บีย์หลับแล้ว พวกเราหนีกลับกันให้หมดเลยดีป่าววะ ปล่อยพี่ไว้คนเดียว ฮาดี 5555
นี่เป็นส่วนน้อยที่ป๋มพอจะจำได้ ... อยากจะถามว่า กระเต็นคับ พวกเมิงจะฮากันไปไหนคับ!!! ขนาดพี่ป่วยหายใจไม่ออกจะตายแล้ว ยังต้องนอนขำจนน้ำตาร่วง!!! 55555
แต่ก็ขอขอบคุณชาวกระเต็นและ BFF ที่เป็นห่วง มาคอยดูแล ดูใจ ดูอาการ ยอมทิ้งวงเหล้ามาเข้าห้องฉุกเฉินด้วยกันนะ
ขอบคุณพี่ติ๊บที่ขับรถพี่มาส่ง แล้วจอดรถเก็บให้อย่างเรียบร้อย
ขอบคุณพี่ริน ที่คอยดูแลปลดทรัพย์ แล้วรวบรวมเก็บไว้ให้เป็นหมวดหมู่อย่างดี
ขอบคุณโวลเดอร์มอ (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร) สำหรับคำปลอบใจตอนโดนฉีดยา และอื่นๆ
และขอบคุณพิเศษ (ลูกชิ้น) สำหรับ
พี่เอ๋ ที่ยอมนอนกับพื้นแข็งๆ ทั้งคืนเฝ้าพี่ และอยู่เป็นเพื่อนในตอนกลางวัน แถมด้วยขนม กาแฟ ของกินบานเบอะ
พี่แหม่ม ที่นอนเฝ้าและดูแลพี่อย่างดี ไปทำงานยังอุตส่าห์กลับมาส่งอาหารกลางวันเป็นวัลลีด้วย ขอบคุณจริงๆ
คิก คิก
ป.ล.1 หมอบอกว่า อาการแพ้ยาจะเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ คราวหน้าอาจช็อคไปเลยก็ได้ เพราะฉะนั้น ห้ามกินยาของคนอื่นโดยเด็ดขาด
ป.ล.2 น้ำใจเพื่อน เห็นชัดในเวลาที่เราป่วยจริงๆ
ป.ล.3 ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วง ถามไถ่อาการและอวยพรให้หายเร็วๆด้วยนะคร้าบ...